หัวสิงโตน้ำแดง

หัวสิงโตน้ำแดง

นับตั้งแต่ร้านสาขากำหนดกลยุทธ์เน้นบุฟเฟต์เป็นหลัก ในที่สุดกิจการก็เริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างเป็นทางการ ยอดขายเริ่มขยับสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องและมั่นคง

ส่วนตัวซือเยี่ยนสิงเองก็เหมือนได้ย้อนกลับไปใช้ชีวิตขลุกอยู่แต่ในร้านคอยง่วนทำงานเหมือนแต่ก่อน

เจียงหุยกลัวว่านางจะเหนื่อยจนล้มป่วย จึงหยิบยกเรื่องจ้างคนมาคุมเตาขึ้นมาพูดอีกรอบ

“ถึงยังไงพวกซานเม่ยก็ยังรับมือคนเดียวไม่ไหว ลองจ้างพ่อครัวมาคุมกระทะสักคนดีไหม”

“ข้าว่าพวกนางมีแววดีออกนะ ฝึกฝนบ่อยเข้าเดี๋ยวก็เก่งเองแหละ” ซือเยี่ยนสิงยิ้มตอบ “ส่วนเรื่องจ้างคน ใช่ว่าเราจะไม่เคยลองเสียเมื่อไหร่”

พอเจียงหุยหวนนึกถึงท่าทางอวดดีของคนพวกนั้นขึ้นมาได้ ก็อ้าปากค้างจะพูดแล้วตัดพ้อตัวเอง “ข้าเลอะเลือนไปเองแท้ ๆ”

แต่เดิมซือเยี่ยนสิงก็คิดอยากจะจ้างพ่อครัวมาคุมครัวอยู่แล้ว ตัวเองจะได้ออกไปลุยงานใหญ่ข้างนอกได้อย่างสบายใจ แต่โจวไคช่วยแนะนำมาให้ตั้งหลายคน กลับไม่มีใครเข้าตาสักคนเดียว

คนที่มาสมัครส่วนใหญ่พอเห็นว่านางเป็นแค่หญิงสาวอายุน้อย ก็อดไม่ได้ที่จะดูถูกและคิดจะข่มเอาเปรียบ

บ้างก็ฝีมือไม่ได้เรื่องแต่วางท่าเบ่งคับฟ้า บ้างก็หน้าด้านหน้าทนกล้าอ้าปากเรียกร้องไม่เกรงใจว่า “อย่าพูดเรื่องค่าจ้างรายเดือนเลย ฟังดูห่างเหินเกินไป ข้าขอแค่หุ้นลมสองส่วนก็พอ”