บุฟเฟต์

บุฟเฟต์

เจิ้งอี้แยกตัวไปหยั่งเชิงสมาชิกคนอื่นในสมาคมการค้า ส่วนเจียงหุยก็ใช้ “กำลังคนชาวบ้าน” ไปสืบความเป็นไปของเพื่อนร่วมอาชีพ ขณะที่ซือเยี่ยนสิงเองก็ยังคงมุ่งความสนใจไปที่การค้าขายต่อไป

ไม่ว่าจะเข้าสมาคมหรือไม่ กิจการของตัวเองนี่แหละคือรากฐานสำคัญที่สุดในการตั้งหลัก

การค้าขาย อันที่จริงก็คือการประลองไหวพริบและความกล้าของทั้งสองฝ่าย

คนขายอยากขายได้มาก คนซื้ออยากซื้อได้ถูก ในยามที่เงื่อนไขความพร้อมยังขาดตกบกพร่องไปบ้าง ฝ่ายคนขายก็ต้องคอยชี้นำความคิดของคนซื้อให้ถูกจังหวะ เพื่อปิดการขายให้ได้เร็วที่สุด

ยกตัวอย่างเช่นเวลาขายไข่พะโล้ แทนที่จะถามลูกค้าว่าเอาไข่ไหม ก็ให้ถามตรง ๆ ไปเลยว่าจะเอาฟองเดียวหรือสองฟอง

หรืออย่างปัญหาใหญ่ที่สุดที่ร้านสาขาของซือเจียห่าวเว่ยกำลังเจออยู่ตอนนี้ ลูกค้าส่วนใหญ่ก่อนเดินเข้าร้านยังไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะกินอะไร พอในร้านมีเมนูให้ทำเยอะเกินไป ก็เลยพากันเสียเวลาตอนสั่งอาหารไปมากโข

มิหนำซ้ำพอต้องทำอาหารทีละจานตามสั่ง มันก็ต้องใช้เวลานาน พอหลายเรื่องมาทับถมกันเข้า ก็ส่งผลกระทบต่อรอบการหมุนเวียนโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้าลูกค้าไม่เยอะ หรือมีพ่อครัวคนอื่นนอกจากซือเยี่ยนสิงก็พอว่า แต่นี่มันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง!

ถึงพวกซานเม่ยจะผ่านการฝึกอบรมมาแล้ว แต่ฝีมือทำอาหารต้องอาศัยเวลาเคี่ยวกรำ หากไม่สั่งสมประสบการณ์เป็นปี ๆ ก็ไม่มีทางเก่งขึ้นมาได้ ตอนนี้พวกนางทำได้แค่ผัดกับนึ่งเมนูง่าย ๆ พอเจอเมนูที่ซับซ้อนขึ้นมาหน่อย ก็ยังต้องให้ซือเยี่ยนสิงลงมือทำเองอยู่ดี