เสื้อผ้า

เสื้อผ้า

เจิ้งอี้คิดว่าซือเยี่ยนสิงไม่เข้าใจ จึงถือโอกาสอธิบายให้ฟัง

ความจริงแล้วซือเยี่ยนสิงไม่ใช่แค่เข้าใจ แต่ชาติก่อนนางเคยเป็นถึงประธานหอการค้าระดับต่างๆ มาแล้วตั้งหลายครั้ง

ที่นางแปลกใจก็แค่ไม่คิดเลยว่า อำเภอเล็กๆ อย่างอู่กงจะมีหอการค้าของภาคเอกชนกับเขาด้วย

อีกอย่างคือนางกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าร่วมตอนนี้ดีไหม แล้วถ้าเข้า จะได้ประโยชน์อะไรบ้าง

บนโต๊ะมีลูกพลับสีส้มแดงจานหนึ่งวางอยู่ เป็นลูกพลับที่เพิ่งบ่มจนสุกเมื่อไม่กี่วันก่อน พอยามต้องแสงแดดที่ส่องเฉียงเข้ามาทางหน้าต่าง ขอบของมันก็ดูโปร่งแสงระเรื่อ ราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอย่างเงียบสงบ

ข้างๆ ยังมีจานผลไม้หลากสีสัน ทั้งสาลี่หิมะสีขาว องุ่นสีม่วง และทับทิมสีแดง ทั้งหมดถูกไอความร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากถ้วยชาโอบล้อมเอาไว้ ดูเลือนรางและเงียบสงบ

สายตาของซือเยี่ยนสิงเหม่อมองตามไอน้ำที่ลอยฟุ้งกระจายไป ทว่าในหัวกลับกำลังขบคิดอย่างหนัก

ทางฝั่งเจิ้งอี้อธิบายจบพอดี ซือเยี่ยนสิงก็เรียบเรียงความคิดเสร็จ จึงเปิดปากถามขึ้นมาประโยคแรกว่า

“เรื่องชวนข้าเข้าหอการค้านี้ ไม่ทราบว่าเป็นความประสงค์ของทางหอการค้า หรือว่าเป็นความหวังดีของนายท่านกันแน่เจ้าคะ”