เทศกาลจงหยวน

เทศกาลจงหยวน

ซือเยี่ยนสิงไม่เคยฉลองเทศกาลจงหยวนมาก่อน แต่ก่อนนางมักรู้สึกว่ามันวังเวงน่าขนลุก ทว่าไม่คิดเลยว่าประสบการณ์ในแผ่นดินต้าลู่จะพลิกความเข้าใจของนางไปจนหมด

ราว ๆ เพิ่งย่างเข้าเดือนเจ็ด ทั่วทุกมุมเมืองก็เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็มีแผงลอยเล็ก ๆ ผุดขึ้นมามากมาย ขายกระดาษเงินกระดาษทองสารพัดชนิดโดยเฉพาะ ยังมีร้านที่เน้นขายเสื้อผ้ากระดาษหลากสี ธูปเทียน รวมถึงรถม้ากระดาษสานแบบต่าง ๆ

อีกทั้งยังมีขนมแป้งทอดน้ำมันดอกไม้ รังข้าวฟ่างงา และดอกหงอนไก่ที่วางซ้อนกันสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ ล้วนเป็นของตามฤดูกาลทั้งสิ้น

โรงงิ้วเปิดการแสดงเรื่องใหม่ “มู่เหลียนช่วยมารดา” ชายหญิงเด็กผู้ใหญ่ที่มีเงินเหลือต่างพากันไปชม

มองแวบแรก บรรยากาศครึกครื้นก็ไม่ต่างจากเทศกาลงานฉลองอื่น ๆ เลย

อวี๋เจิ้นอยากรู้อยากเห็น ซือเยี่ยนสิงจึงซื้อตั๋วสามใบ สามแม่ลูกพากันไปดูงิ้วเรื่องแรกในชีวิตนี้

มิใช่งิ้วปักกิ่งหรืองิ้วคุนฉวี่ที่คนยุคหลังคุ้นเคย หากพูดให้ถูกต้องควรเรียกว่าละครจ๋าจวี้ รูปแบบมีชีวิตชีวากว่ามาก

ตอนแรกซือเยี่ยนสิงยังไม่ค่อยคุ้นชิน แต่พอพยายามทำใจให้จดจ่ออินไปกับมันแล้ว ก็พอดูได้อยู่

เจียงหุยถือโอกาสกระซิบอธิบาย “งิ้วเรื่องนี้แต่เดิมมาจาก ‘พระสูตรอุลลัมพนะที่พระพุทธเจ้าตรัส’ ซึ่งเผยแผ่เข้ามาจากต่างแดน เล่าเรื่องที่มู่เหลียนศิษย์ของพระพุทธเจ้า ได้รับการชี้แนะจากพระพุทธองค์ให้จัดงานอุลลัมพนะในวันที่สิบห้าเดือนเจ็ด อาศัยบารมีพระสงฆ์นับแสนรูปช่วยให้มารดาได้กินอิ่ม แล้วช่วยมารดาที่ล่วงลับให้พ้นจากนรกน่ะ”