กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ชวนชวน
แม้ซือเยี่ยนสิงจะย้ำแล้วย้ำอีกว่าท่านอาจารย์ของตนไม่มีทางถือสากับพิธีรีตองพรรค์นี้ ทุกคนทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วค้าขายกันต่ออย่างสบายใจได้เลย
แต่ซูเป่ยไห่รู้สึกว่าในเรื่องนี้คุยกับนางไม่รู้เรื่อง จึงสั่งให้คนพานางออกไปทันที
ก่อนจะถอยออกไป ซือเยี่ยนสิงยังพยายามยื้อสุดชีวิต ชะเง้อคอยาว ทำหน้าตาเว้าวอนสุดขีด
“ใต้เท้า เทศกาลจงหยวนจะรับของว่างเจไหมเจ้าคะ แล้วขนมไหว้พระจันทร์ช่วงเทศกาลจงชิวล่ะ ที่ว่าการไม่จัดสวัสดิการให้คนข้างในหน่อยหรือเจ้าคะ คิดส่วนลดให้เท่าคราวก่อนเลยเป็นอย่างไร”
คนในที่ว่าการตั้งแต่หัวแถวยันท้ายแถวมีตั้งหลายร้อยคน ต่อให้คิดแค่พวกขุนนางกับเสมียนที่มีหน้ามีตา ก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แล้วนะ!
ไหนๆ ตัวตนก็ถูกเปิดโปงแล้ว พวกเรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ แล้วทำการค้าแลกเปลี่ยนเงินทองให้สะใจไปเลยไม่ดีกว่าหรือ
ซูเป่ยไห่ “...ใครอยู่ข้างนอก ส่งแขก!”
แม่หนูนี่เป็นอะไรไปเนี่ย!
หน้าเงินจนกู่ไม่กลับแล้วหรือไง