กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
รับคนเพิ่ม
ซือเยี่ยนสิงไปคุยเรื่องนี้กับเถียนฉิ่งให้รู้เรื่อง อีกฝ่ายก็ยอมรับออกมาตรงๆ อย่างไม่คิดจะปิดบัง
“ข้าทำเองแหละ!”
“ทีแรกนึกว่าไอ้คนแซ่ฟางนั่นจะแน่สักแค่ไหน ที่แท้ก็ไร้น้ำยาชะมัด ข้ายังไม่ทันได้เอาจริงด้วยซ้ำก็เผ่นแน่บไปซะแล้ว!”
ซือเยี่ยนสิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เถียนฉิ่งเท้าสะเอวที่แทบมองไม่เห็นส่วนคอดพลางบอกว่า “ถึงอย่างไรเจ้าก็เรียกข้าว่าศิษย์พี่ เกิดเรื่องขึ้นแล้วข้าจะทนดูเฉยๆ ได้ยังไง”
แล้วยังสั่งสอนต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังหวังดีสุดๆ “คนเราน่ะจะทำตัวหัวอ่อนเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนอื่นเห็นเจ้าข่มง่ายเข้ารังแกเอา...”
ซือเยี่ยนสิงทั้งขำทั้งพูดไม่ออก พลางนึกในใจว่าอย่างฉันเนี่ยนะยังเรียกว่าหัวอ่อนอีก บุกไปเฉ่งกับแม่เขาถึงบ้านขนาดนั้นแล้วแท้ๆ!
ตอนนั้นหน้าของแม่เจ้าฟางเขียวปั๊ดเหมือนผักปวยเล้งเลยเชียว
“ขอบคุณเจ้าค่ะศิษย์พี่” นางพูดด้วยความเกรงใจ “ความจริงข้ารับมือไหวอยู่แล้ว เพียงแต่กลัวว่าศิษย์พี่จะพลอยเดือดร้อนเพราะข้าไปด้วย”