สั่งสอน

สั่งสอน

จวี่เหรินแซ่ฟางในอำเภออู่กงมีเพียงฟางเหวินฉายคนเดียว ส่วนจวี่เหรินต่างถิ่นที่บดขยี้อีกฝ่ายทั้งฝีปากและขนาดตัวนั้น ก็เป็นเถียนชิ่งจริงดังที่ซือเยี่ยนสิงคาดไว้

นับแต่วันที่รู้เรื่องการกระทำของสองแม่ลูกฟางเหวินฉาย เถียนชิ่งก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอด ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ อย่างไรก็ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างให้ได้

ในสายตาเขา คนของสำนักเผยไม่ไปรังแกคนอื่นก็ดีถมเถแล้ว ไม่มีทางยอมให้ใครมาเหยียบย่ำถึงบนหัวแล้วยังต้องกล้ำกลืนฝืนทนเด็ดขาด!

โบราณว่าไว้ อดทนชั่วครู่คลื่นลมสงบ ถอยหลังหนึ่งก้าวฟ้ากว้างทะเลไกล

แต่เถียนชิ่งคิดว่าไม่ได้เรื่อง

มันต้องอดทนชั่วครู่ยิ่งคิดยิ่งแค้น ถอยหลังหนึ่งก้าวตกเหวลึกหมื่นจั้งต่างหากเล่า

สองแม่ลูกตระกูลฟางทำตัวเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะคิดว่าครอบครัวของศิษย์น้องเล็กไม่มีใครให้พึ่งพาหรอกหรือ

ถ้าไม่มีจริง ๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เห็น ๆ กันอยู่ว่ามี!

ทั้งอาจารย์ทั้งศิษย์พี่ก็อยู่กันพร้อมหน้า จะยอมให้คนอื่นมารังแกข่มเหงเอาเปล่า ๆ ได้อย่างไร