เหลียงผี

เหลียงผี

พอกลับถึงหมู่บ้านกัวจางฟ้าก็มืดแล้ว กุ้ยเซียงไม่มัวพักผ่อน ไล่สามีให้กลับบ้านไปก่อน ส่วนตัวเองตรงดิ่งไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้านทันที

ดึกดื่นค่ำมืด ตะเกียงน้ำมันส่องแสงสลัว ใบหน้าส่วนใหญ่ของผู้ใหญ่บ้านจมอยู่ในเงามืด มีเพียงขี้เถ้าแดงเรื่อในกล้องยาสูบตรงมุมปากที่สว่างวาบเป็นระยะ

“...ซ่าซ่าบอกว่า ท่านอาจารย์น่ะต้องเคารพอยู่แล้ว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวจนหงอเกินไป เขามาสอนวิชาความรู้ พวกเราจ่ายเงินหาที่อยู่ให้ ก็เป็นการค้าที่เท่าเทียมกัน อย่าให้ถึงขั้นไปเชิญบรรพบุรุษมาประเคนไว้บนหิ้งเชียว...”

กุ้ยเซียงพยายามถ่ายทอดคำพูดของซือเยี่ยนสิงให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งยังอดเสียดายไม่ได้ว่า ถ้าตัวเองเขียนหนังสือเป็นก็คงดี จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงจำขนาดนี้

ไม่รู้ว่าพอเปิดโรงเรียนแล้ว หลังจากนั้นจะรับนักเรียนที่อายุเกินเกณฑ์บ้างไหมนะ

ผู้ใหญ่บ้านฟังจนเคลิ้ม ลืมดูดยาสูบไปเสียสนิท แสงไฟในกล้องยาเลยกะพริบวับๆ อยู่สองสามทีก่อนจะมอดดับลงไปอย่างไม่เต็มใจในที่สุด

หมู่บ้านกัวจางไม่ได้ร่ำรวยอะไร ปีไหนผลผลิตดี พอกินอิ่มท้องทุกคนก็พอใจกันแล้ว

ส่วนเรื่องเรียนหนังสือน่ะหรือ แค่คิดยังไม่กล้าเลย

แต่นี่ หมู่บ้านกำลังจะมีโรงเรียนแล้วงั้นหรือ