ร่ำเรียน

ร่ำเรียน

หนึ่งวันก่อนถึงเทศกาลตวนอู่ สองสามีภรรยากัวกุ้ยเซียงขับเกวียนเอาผักกาดดองกับฟองเต้าหู้มาส่ง ถือโอกาสแวะมาเยี่ยมลูกสาว แล้วก็นำของขวัญตามเทศกาลที่ชาวบ้านเตรียมไว้ให้ครอบครัวสามคนของซือเยี่ยนสิงมามอบให้ด้วย

กุ้ยเซียงพูดไม่เก่ง คนที่เอ่ยปากพูดจึงเป็นสามีของนาง

“รู้ว่าพวกท่านคงไม่ขาดแคลนของพวกนี้ แต่พวกเราก็ไม่มีอะไรดีๆ จะให้ ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ อย่าได้รังเกียจเลยนะขอรับ”

ตอนนี้คนในหมู่บ้านเกินครึ่งหันมาทำผักกาดดองกับฟองเต้าหู้ขาย แม้แต่คนที่ยังไม่ถึงคิวก็หัดออกไปรับซื้อผักจากข้างนอกมาช่วยเป็นลูกมือ

พอผ่านไปไม่กี่เดือนก็ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ คนทั้งหมู่บ้านต่างพากันดีอกดีใจ และรู้สึกสำนึกในบุญคุณของซือเยี่ยนสิงอย่างล้นพ้น

ของขวัญมีทั้งเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับรองเท้าผ้าพื้นเย็บประกบหลายชั้น ตัวผ้าเป็นแค่ผ้าฝ้ายธรรมดา แต่สะอาดสะอ้าน รีดเรียบกริบ ฝีเข็มก็ประณีตถี่ละเอียดมาก

ซือเยี่ยนสิงกล่าวขอบคุณ “ของดีขนาดนี้ ข้าจะรังเกียจลงได้ยังไงล่ะเจ้าคะ”

หลายวันก่อน ทางเหลาสุราสกุลลู่กับหวังเถาต่างก็ทยอยส่งของขวัญตามเทศกาลมาให้ มีทั้งสุราทั้งพับผ้าสารพัดอย่าง

ทางร้านซือเจียห่าวเว่ยก็ส่งของตอบแทนกลับไปให้ครบทุกคน