กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตือ... ศิษย์พี่รอง
“ขึ้นชื่อว่าคนย่อมมีชอบมีชัง พอมีชอบมีชังก็ย่อมมีอคติ ข้าเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สรุปแล้วเขาเป็นคนยังไง ถึงเวลาเจ้าค่อยดูด้วยตาตัวเองเถอะ”
นี่คือคำตอบที่เผยหยวนซานให้ไว้หลังจากซือเยี่ยนสิงเอ่ยถาม
ตาแก่คนนี้ก็มีมุมแกล้งคนเหมือนกันแฮะ... ระหว่างทางกลับ ซือเยี่ยนสิงคิดไปก็ขำไป
แต่วิธีคิดแบบนี้ถือว่าล้ำยุคไม่เบา ทำเอาพลอยตั้งตารอไปด้วยเลย
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็รอเจอตัวจริงเลยแล้วกัน!
ซือเยี่ยนสิงสะบัดแส้ ล่อก็ออกวิ่งเสียงเกือกกระทบดินดังกับ ๆ ๆ ทันที
ไม่นานก็มาถึงร้านอร่อยสกุลซือ ซือเยี่ยนสิงเดินเข้าทางด้านหลัง เริ่มจากให้อาหารล่อก่อน แล้วจึงไปล้างหน้าล้างมือ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยถึงค่อยเดินออกไปหน้าร้าน
ช่วงเวลานี้ลูกค้ายังไม่ค่อยเยอะ เจียงหุยกับกัวเหมียวจึงพอสลับกันพักได้บ้าง
ตอนที่ซือเยี่ยนสิงเดินเข้ามา ในร้านกลับมีลูกค้าอยู่โต๊ะหนึ่ง เจียงหุยกำลังยืนคุยอยู่ข้างโต๊ะ ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูจะดีอกดีใจไม่น้อย?