หมูนึ่งข้าวคั่ว

หมูนึ่งข้าวคั่ว

ตกค่ำหลิวเฟินกลับถึงบ้าน ตามธรรมเนียมแล้วนางต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยไปคุยกับแม่สามี พอดีพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ด้วย จึงเอ่ยปากขอบคุณที่เหนื่อยยาก

“ต้องพาลูกลิงจอมซนสองตัวนี้ออกไปข้างนอกทั้งวัน ลำบากน้องสะใภ้แย่เลย”

หลิวเฟินยิ้มพลางตอบ “ไม่ลำบากอะไรหรอกเจ้าค่ะ ทั้งโหย่วโซ่วทั้งโหย่วฝูล้วนเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ได้ของอร่อยมายังแบ่งให้ข้าชิมก่อนเลย พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่สั่งสอนมาดีจริง ๆ”

พี่สะใภ้น้องสะใภ้ปรองดองกันดี มารดาตระกูลเจิ้งเห็นแล้วก็พลอยชื่นใจ จึงถามหลิวเฟินว่าวันนี้พาเด็ก ๆ ไปเที่ยวเล่นอะไรมาบ้าง แล้วร้านของบ้านซือดูเป็นอย่างไร

ยังไม่ทันที่หลิวเฟินจะตอบ ทางด้านโหย่วฝูก็เจื้อยแจ้วแย่งเล่าเป็นวรรคเป็นเวรขึ้นมาเสียก่อน

“คนเยอะมากเลยเจ้าค่ะ! ใคร ๆ ก็บอกว่าของที่พี่สาวทำอร่อยทั้งนั้น อ้อจริงสิ พี่สาวยังทำบัตรอะไรสักอย่างให้ข้ากับโหย่วโซ่วด้วย บอกว่าสะสมครบห้าครั้งจะได้ลดราคา ถึงตอนนั้นข้าจะพาท่านแม่กับท่านย่าไปด้วยเจ้าค่ะ!”

อวี๋เจิ้นมีพี่สาวนี่ช่างมีความสุขจริง ๆ เด็กคนนั้นดูอ้วนท้วนขึ้น แถมยังตัวสูงขึ้นด้วย! สองแก้มกลมป่อง บีบเล่นเพลินมือสุด ๆ!

ถ้าไม่ติดว่าท่านอาสะใภ้รองห้ามไว้ นางคงลักพาตัวอวี๋เจิ้นกลับมากอดนอนด้วยแล้ว ตัวนุ่มนิ่มขนาดนั้น นอนกอดต้องสบายมากแน่ ๆ

โหย่วโซ่วรีบขัดคออย่างคล่องปาก “เจ้ามีเงินที่ไหนกัน”