หมูเต้าหู้ยี้

หมูเต้าหู้ยี้

คนเราเกิดมาในโลก ก็วนเวียนอยู่แค่สองคำ คือ 'ชื่อเสียง' กับ 'เงินทอง'

ตระกูลเจิ้งเป็นคหบดีมีหน้ามีตาแห่งอำเภออู่กง การสั่งสมทรัพย์สินเงินทองมาถึงจุดคอขวดแล้ว หากมองในระดับตัวอำเภอก็ถือว่าขึ้นไปจนสุดเพดาน เว้นเสียแต่จะกระโดดข้ามไปเล่นในสนามที่ใหญ่กว่า ไม่เช่นนั้นก็คงยากที่จะเติบโตต่อไปได้อีก

แต่การจะก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมมันพูดง่ายทำยาก

เจิ้งอี้ยังคอยแย่งชิงการค้าส่งเสบียงให้สำนักศึกษาประจำอำเภอจนถึงทุกวันนี้ ย่อมไม่ใช่คนที่ยอมอยู่เฉยแน่

สมัยหนุ่ม ๆ เขาต้องเคยลองขยายกิจการออกไปข้างนอกมาแล้วแน่นอน แต่สุดท้ายก็ยังเลือกปักหลักเฝ้าอำเภออู่กง เหตุผลย่อมชัดเจนอยู่ในตัว

ดังนั้นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของตระกูลเจิ้งก็คือ 'ชื่อเสียง' ซึ่งในยุคนี้ หากพูดกันตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อม มันก็คือ 'ตำแหน่งขุนนาง'

สรุปสั้น ๆ คือถ้าในแวดวงราชการไม่มีคนของตัวเอง ต่อให้มีเงินกองท่วมหัวก็ไม่มีทางมั่นคง

กฎหมายราชสำนักระบุไว้ชัดเจนว่า ขุนนางห้ามทำการค้าโดยตรง

ผิวเผินดูเหมือนห้ามแค่ตัวขุนนางไม่ให้เป็นพ่อค้าเสียเอง เว้นเสียแต่ว่ากิจการจะยิ่งใหญ่จนได้เป็นผู้ส่งเครื่องเสวยเครื่องใช้ให้ราชสำนัก แล้วเขาตบรางวัลพระราชทานตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ให้สักตำแหน่ง