มาช่วยอุดหนุน

มาช่วยอุดหนุน

พอเข้าเดือนอ้าย ช่วงกลางวันก็ยาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอถึงช่วงพลบค่ำราว ๆ ยามโหย่ว ท้องฟ้าก็ยังพอมองเห็นแสงรำไร

ร้านอาหารซือเจียห่าวเว่ยไม่ขายอาหารเช้า เปิดรับแค่สองมื้อคือเที่ยงกับเย็น ช่วงนี้เป็นช่วงคนแน่นตอนหัวค่ำพอดี ซือเยี่ยนสิง เจียงหุย และกัวเหมียว ทั้งสามคนเลยวุ่นจนหัวหมุน

แต่จริง ๆ แล้วคนที่ยอมควักเงินจ่ายไม่ได้เยอะขนาดนั้น หลายคนอุตส่าห์ดั้นด้นมาเพื่อไล่ชิมจนครบทุกอย่าง แล้วก็เดินจากไปโดยไม่ยอมเสียเงินสักอีแปะเดียว

เพียงแต่เพราะเพิ่งเปิดร้านวันแรก แถมของที่ขายยังแปลกตา เกือบทุกคนก็เลยเอาแต่ถามคำถามเดิม ๆ วนไปวนมาว่า

“นี่อะไรน่ะ”

“แล้วนั่นล่ะคืออะไร”

“อร่อยไหม”

“ราคาเท่าไหร่”

ครั้นจะเขียนป้ายบอกราคาไว้ บางคนก็อ่านหนังสือไม่ออก ส่วนบางคนเห็นอยู่ทนโท่แต่ก็ไม่ดู ยังไงก็จะถามท่าเดียว