เปิดร้านแล้ว

เปิดร้านแล้ว

วันที่ 22 เดือนอ้าย เป็นวันมงคล เหมาะแก่การเปิดร้านรับทรัพย์

คืนส่งท้ายปีเหมือนเส้นแบ่ง พอก้าวผ่านคืนนั้นไป หน้าหนาวก็จบลง พอพ้นคืนส่งท้ายปี ฤดูใบไม้ผลิก็ขยับเข้ามาใกล้ทุกที

ยังไม่ทันหมดเดือนอ้าย ลมก็ไม่กระด้างเหมือนก่อนแล้ว ตอนกลางวันแดดดี ๆ ใส่เสื้อบุนวมเดินไปกลับรู้สึกร้อนนิด ๆ ด้วยซ้ำ

เพิ่งเลยเวลาซื่อมาไม่นาน ร้านปักผ้าแห่งหนึ่งบนถนนหนานซานก็ปิดงาน ช่างปักทยอยเดินออกมาจากข้างใน ต่างยืดคอหมุนไหล่สะบัดแขน แล้วจับกลุ่มสองคนสามคนปรึกษากันว่าจะไปกินข้าวที่ไหนดี

“วันหนึ่งต้องกินตั้งสามมื้อ คิดแล้วก็ปวดหัว” ช่างปักที่ใส่เสื้อบุนวมสีเขียวมิ้นต์ดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ด ตัวกลมหน่อย ทุกวันเรื่องที่กลุ้มที่สุดคือจะจัดการมื้อเที่ยงยังไงดี

ออกมาทำงาน นายจ้างหลายเจ้าก็เลี้ยงข้าว แต่ร้านปักมีของแพงอยู่เยอะ กลัวน้ำมันกระเด็นโดนมากที่สุด เลยห้ามเอาของกินของดื่มทุกอย่างเข้ามาข้างใน

“เราไปกินซุปลูกชิ้นเนื้อร้านป้าเมิ่งที่ถนนเป่ยลิ่วกันไหม!”

อีกคนที่ใส่ชุดสีน้ำเงินเสนอขึ้น

อำเภออู่กงเคยจัดผังเมืองใหม่เมื่อ 20 ปีก่อน