คนรวยก่อนพาคนรวยหลัง

คนรวยก่อนพาคนรวยหลัง

เรื่องลู่เจิ้นซานจะตกตะลึงแค่ไหนช่างมันก่อน เอาเป็นว่าซือเยี่ยนสิงเซ็นสัญญาเสร็จแล้วก็โล่งอกจริง ๆ ได้พักหายใจหายคอเสียที

ถ้าเธอไม่ได้อยากได้อะไรมากไปกว่านี้ ก็แทบไม่ต้องดิ้นรนอะไรอีกแล้วตลอดชีวิตที่เหลืออยู่

แต่ซือเยี่ยนสิงเกิดมาเป็นพวกนั่งนิ่งไม่ได้ สมองไม่เคยว่างสักวินาที

พักสักสามวันห้าวันหรือสิบวันแปดวันก็พอไหว แต่ถ้าปล่อยว่างนานเกินไป เธอจะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเองโดยไม่มีเหตุผล

อย่างตอนนี้ แม้ไม่ได้ลงแรงทำอะไร แต่สมองก็ยังหมุนติ้ว คิดวางแผนเรื่องวันข้างหน้าอยู่ตลอด

หวังเถาเป็นตัวแทนของงานฝีมือระดับครัวเรือน ความสามารถก็มีจำกัด แค่ทำหมูตุ๋น ไก่ตุ๋นกับเป็ดตุ๋นสามอย่างหลักก็กินเวลาเธอไปหลายปีแล้ว

แต่โรงเตี๊ยมตระกูลลู่ไม่เหมือนกัน มีกำลังพอจะต่อยอดไปทำฟองเต้าหู้กับผักดองเปรี้ยวได้เลย

ลู่เจิ้นซานบอกชัดแล้วว่าวัตถุดิบสองอย่างนี้ทำยุ่งยากมาก ไม่มีแผนจะทำครั้งละเยอะ ๆ ส่วนซือเยี่ยนสิงก็รับปากว่าจะหาคนมาช่วยเพิ่มในภายหลัง

นั่นหมายความว่าในช่วงเวลาที่ยาวนานพอสมควรต่อจากนี้ จะมีแค่หมู่บ้านกัวจางเท่านั้นที่ส่งของให้ได้