เซ็นสัญญา

เซ็นสัญญา

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากกลับถึงบ้าน ซือเยี่ยนสิงหยิบโต้วเปาแป้งเหนียวที่ห่อไว้ก่อนไปออกมา อุ่นสองลูก แล้วก็เอาไปทอดในน้ำมันอีกสองสามลูก

ถ้าอยากกินแบบหรูหราขึ้นมาหน่อย ตอนกินก็จิ้มน้ำตาลสักนิด ด้านนอกกรอบฟู ด้านในเหนียวนุ่ม ไส้ถั่วแดงทั้งหอมทั้งหวานอร่อย แป้งยังเหนียวหนึบเคี้ยวเพลิน อร่อยแถมยังเคี้ยวสนุกอีกด้วย

อวี๋เจิ้นกินคำแรกก็ติดใจทันที ลูกเดียวไม่พอยังจะขอลูกที่สอง แต่โดนเจียงหุยรั้งตัวไว้ก่อน

“อันนี้ข้างนอกทำจากข้าวเหนียว เนื้อแน่น ย่อยยากนะลูก รอให้หิวค่อยกินใหม่”

กัวเหมียวมาทำงานตรงเวลา ทั้งยังหอบฟืนมาไม่น้อย กับไข่ไก่ที่เก็บได้จากแถวนี้เมื่อสองสามวันก่อน

“ท่านแม่บอกว่าพวกพี่กลับมาคงไม่มีเวลาออกไปเก็บฟืนแน่ ๆ สองวันก่อนหิมะตก กลัวว่าฟืนเดิมจะชื้น เลยเอาพวกนี้มาให้ใช้แก้ขัดไปก่อนจ้ะ”

“ฟืนน่ะรับไว้ก็พอ แต่ไข่ไก่พวกเจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ!” ซือเยี่ยนสิงขอบคุณนาง แล้วหยิบขนมที่บ้านสกุลเจิ้งให้มาแบ่งให้นางกิน

อวี๋เจิ้นกำลังอยู่ในวัยติดของหวาน พอเห็นเข้าก็รีบมุดเข้ามา เกาะขาของกัวเหมียวพลางช่วยแนะนำ “หนมก้อนนมอันนั้น อะหย่อยมาก!”

ยุคนี้ไม่มีสารเคมีปรุงแต่งพวกเจลาติน วัวนมก็กินหญ้ากินธัญพืชเติบโตมาตามธรรมชาติ ขนมนมก้อนสีเหลืองนวลยังใส่ลูกเกดสับละเอียดเข้าไปด้วย เลยหอมหวานอร่อยเป็นพิเศษ