กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าวอบกุนเชียง
ก่อนจะส่งคนไปเรียนวิชากับซือเยี่ยนสิง ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ายังอุตส่าห์เรียกทั้งหกคนมาที่บ้านตัวเองเพื่ออบรมตักเตือนเสียก่อน
“ไปถึงก็หัดรอบคอบเข้าไว้ ใช้หัวคิดที่สนิมเกาะมาทั้งปีนั่นคิดให้ไว เห็นบ้านเขามีงานอะไรก็ช่วยหยิบจับเสียบ้าง”
โต้วจื่อรีบฉีกยิ้มรับคำ “ดูท่านพูดเข้า เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว พวกเราไม่ใช่คนไม่รู้ความเสียหน่อย”
กุ้ยเซียงไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็คิดแบบเดียวกัน ส่วนอีกสี่คนที่เหลือต่างยิ้มระรื่นพลอยเออออตามไปด้วย
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าส่งเสียงอืมในลำคอแล้วหันไปพูดกับโต้วจื่อ “เจ้าน่ะข้าไว้ใจ แต่บางคนนี่สิ...”
เขาหันไปมองชายคนเดียวในกลุ่มตรง ๆ “เหล่าอู่ ได้ยินว่าเจ้าไม่อยากไปรึ”
ชายคนนั้นแซ่จาง เป็นลูกคนที่ห้าในตระกูล คนนอกเรียกเขาว่าจางเหล่าอู่ แต่ในหมู่บ้านคนแซ่จางไปเสียเกินครึ่ง จึงเรียกกันสั้น ๆ แค่ ‘เหล่าอู่’
จู่ ๆ ก็โดนเอ่ยชื่อขึ้นมา เหล่าอู่เงยหน้าขึ้นก็เห็นผู้ใหญ่บ้านเฒ่าจ้องเขม็ง ส่วนสายตาของอีกห้าคนที่มาด้วยกันก็มองมาอย่างไม่เป็นมิตรนัก
ในโลกนี้ยังมีคนโง่ที่ผลักไสเรื่องดี ๆ ทิ้งไปอยู่อีกเรอะ!