กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เบาหวาน
วันรุ่งขึ้น พอฟังเจิ้งอี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเมื่อวานจบ ซือเยี่ยนสิงก็รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทอง
นั่นถึงขั้นเป็นปลัดอำเภอเชียวนะ ถึงตำแหน่งจะดูกระอักกระอ่วนแค่ไหน แต่ตราบใดที่ราชสำนักยังไม่สั่งปลด เก้าอี้มือสองของอำเภอก็ไม่มีทางสั่นคลอน เรียกว่าเป็นคน “อยู่ใต้คนคนเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น” ในอำเภออู่กงของแท้
พูดให้ฟังไม่รื่นหูก็คือ ด้วยกำลังเงินและฐานะของนางตอนนี้ ถ้าตามช่องทางปกติ ต่อให้ชายเสื้อของเขานางก็ยังไม่มีปัญญาแตะถึงด้วยซ้ำ
วันข้างหน้านางเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาขยับขยายที่อำเภออู่กง เดิมทีคิดว่าจะเริ่มผูกมิตรจากพวกมือปราบชั้นผู้น้อยก่อน แล้วค่อยๆ หาทางเชื่อมสัมพันธ์กับคนข้างบน ทว่าตอนนี้นึกไม่ถึงว่าจะมีโอกาสดีหล่นทับ จู่ๆ ก็มีปลัดอำเภอลอยมารอให้นางประจบถึงที่ แล้วจะมัวลังเลอะไรอยู่อีก
ลุยสิ!
ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ต้องพุ่งชนให้สุดตัว!
“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะที่นึกถึงข้าเสมอ”
เจิ้งอี้พูดว่า “นี่เป็นเพราะเจ้ามีความสามารถ ขวนขวายมาได้ด้วยตัวเองทั้งนั้น ข้าก็แค่คนช่วยส่งข่าว”
“อย่าพูดแบบนั้นเลยเจ้าค่ะ” ซือเยี่ยนสิงบอก “ข้าย่อมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ใครดีกับข้าบ้าง”