โอกาส

โอกาส

พอหวังเถากลับถึงบ้านก็ใจลอยอยู่บ้าง

ตกค่ำ หลี่วั่งซานสามีของนางกลับมา เห็นท่าทางผิดปกติจึงถามว่าเป็นอะไร มีปัญหาเรื่องรวมกลุ่มซื้อของหรือเปล่า

หวังเถาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไม่ได้บอกเขา

แต่พอกลางคืนนอนพลิกไปพลิกมาเหมือนทอดแป้งอย่างไรก็นอนไม่หลับ ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าวุ่น เลยเขย่าตัวปลุกหลี่วั่งซานขึ้นมา

“นี่ ลุกขึ้นมาหน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

หลี่วั่งซานจนใจสุด ๆ บ่นงึมงำทั้งที่ตื่นครึ่งหลับครึ่งว่า

“กลางวันให้พูดก็ไม่ยอมพูด ดันจะมาพูดกลางดึกกลางดื่นไม่ยอมหลับยอมนอน...”

หวังเถาจิ๊ปาก “แล้วตกลงจะฟังไหมล่ะ!”

“ฟัง ๆ ฟังแล้วจ้า!” หลี่วั่งซานรู้ฤทธิ์นิสัยนางดี ขืนไม่ยอมคุยให้เคลียร์ คืนต่อ ๆ ไปคงไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี จึงจำใจลืมตาขึ้นมา