กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไปตัวอำเภออีกรอบ!
“อะไรนะ” หวังเถายังตั้งสติไม่ทัน อึ้งไปครู่หนึ่งถึงถามว่า “ตัวแทนจำหน่ายงั้นเหรอ”
แยกเป็นคำ ๆ ก็ฟังออกทุกคำ แต่พอมารวมกันทำไมถึงฟังแล้วงงพิลึกแบบนี้นะ
“ใช่แล้วจ้ะ” ซือเยี่ยนสิงดึงนางมานั่งลงพลางยิ้มตาหยี เปิดปากพูดคำล่อใจที่สะกิดเข้ากลางใจคนทันที “พี่เถา พี่คิดว่าของพะโล้พวกนี้ทำเงินได้ไหมล่ะ”
“มันก็ต้องได้สิ...” พอต้องพูดเรื่องเงินเรื่องทองต่อหน้าเจ้าตัว หวังเถาก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ฮื่อ ก็เห็นพวกเจ้าขายดิบขายดีออกปานนั้น”
จะไม่ดีได้ยังไงกันล่ะ
วันก่อนแม่สามียังดึงมือนางไปช่วยกันคิดคำนวณอยู่เลย บอกว่าแม่หนูคนนี้เก่งกาจไม่เบา ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ปีหนึ่งคงกอบโกยได้ไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดร้อยหรืออาจจะถึงพันตำลึงเลยด้วยซ้ำ!
“ข้าเห็นว่าพี่เป็นคนดีถึงได้บอกนะ” ซือเยี่ยนสิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “มันได้กำไรดีจริง ๆ นั่นแหละ แต่พวกเรามีกันอยู่แค่นี้ ทำกันไม่ไหวหรอก แล้วก็ไม่ปิดบังพี่เลยนะ ต่อไปพวกเราคงไม่ได้อยู่ที่นี่ไปตลอดหรอก”
“พวกเจ้าจะไปงั้นเหรอ!” หวังเถาร้อนใจขึ้นมาทันที “ค้าขายไปได้สวยขนาดนี้ทำไมถึงจะไม่ทำต่อล่ะ จะย้ายไปไหนกัน”
ซือเยี่ยนสิงเลี่ยงไม่ตอบตรง ๆ “ข้าถึงบอกไงว่าเสียดาย อุตส่าห์เปิดทางจนขายดิบขายดีได้ขนาดนี้ ถ้าต้องทิ้งไปเฉย ๆ มันน่าเสียดายออกใช่ไหมล่ะ”