หมูแผ่นน้ำผึ้ง

หมูแผ่นน้ำผึ้ง

ผู้ดูแลอู๋ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้อยู่กับที่อยู่นาน ในอกร้อนรุ่มราวกับมีลาวาเดือดพล่าน ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาวกระตุกเจ็บแปลบขึ้นมา

ผ่านไปพักหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะหายโกรธกะทันหัน ได้แต่น้ำเสียงไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง “เถ้าแก่ซือ ต่อให้ทางเราจะชักช้าไปหน่อย แต่มันก็มีเหตุผลอยู่ เถ้าแก่มีธุระด่วนจนปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ”

“อีกอย่าง เรื่องพวกนี้ต้องมีลำดับมาก่อนหลัง ถึงอย่างไรท่านก็ไปหาเหลาสกุลลู่ก่อน ต่อให้ตกลงกันไม่ได้ ก็น่าจะบอกกล่าวกันสักคำ การเปลี่ยนคนไปเงียบ ๆ แบบนี้ ไม่ค่อยถูกธรรมเนียมเท่าไรกระมัง”

แต่กลับเห็นซือเยี่ยนสิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามส่ายหน้า “ผู้ดูแลอู๋ ท่านเข้าใจผิดอีกแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าก็ไม่เคยบอกเลยนะเจ้าคะว่าจะขายให้ท่านเพียงเจ้าเดียว”

ในหัวของผู้ดูแลอู๋อื้ออึงขึ้นมาทันที เขารู้สึกเหมือนเลือดลมทั่วร่างพุ่งพล่านขึ้นมาจนหน้ามืดไปชั่วขณะ

มันก็จริงของนาง!

ตอนนั้นทำไมถึงไม่ทันสังเกตนะว่าคำพูดของนางซ่อนลูกเล่นเอาไว้เยอะขนาดนี้ ถึงได้ทิ้งช่องโหว่ให้เล่นงานได้มากมายปานนี้!

ทั้งโกรธ ทั้งอึดอัดคับแค้นใจ คำพูดพวกนี้เทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้

เขาจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเสียเหลี่ยมจนหน้าหงายแบบนี้ครั้งล่าสุดเมื่อไร!