ขาไก่ดองพริก

ขาไก่ดองพริก

ในเมื่อรับปากว่าจะเซอร์ไพรส์เจิ้งผิงอันแล้ว นางก็ต้องทำให้ได้จริง ๆ

พอกลับถึงบ้าน ซือเยี่ยนสิงก็ตรงไปอุ้มไหใบหนึ่งมาจากห้องปีกตะวันตกทันที

เจียงหุยเก็บเครื่องไม้เครื่องมือเข้าที่ พลางพาอวี๋เจิ้นไปให้อาหารล่อ พอกำลังจะกลับเข้าห้องไปทบทวนตัวหนังสือที่หัดอ่านเมื่อวาน เห็นเข้าก็ถามด้วยความอยากรู้ “นี่พริกที่ดองไว้คราวก่อนนี่นา จะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย”

ตั้งแต่เผยหยวนซานให้เครื่องเขียนสี่สมบัติกับสมุดคัดลายมือมา ซือเยี่ยนสิงก็คัดอักษรวันละหนึ่งหน้าทุกคืน

เมื่อก่อนนางไม่เคยฝึกเขียนพู่กัน ช่วงแรก ๆ เลยจับทิศทางไม่ค่อยถูก โชคดีที่มีเจียงหุยช่วยชี้แนะเคล็ดลับ ประกอบกับมีความมุ่งมั่นและความเข้าใจแบบผู้ใหญ่ ฝีมือจึงก้าวหน้าไปไกลโข

อวี๋เจิ้นยังเด็ก กระดูกกระเดี้ยวก็ยังโตไม่เต็มที่ หากรีบฝึกคัดตัวหนังสือเร็วไปจะไม่เป็นผลดี เจียงหุยเลยแค่เอาแท่งถ่านมาเขียนอักษรบนพื้นไม่กี่ตัวให้นางหัดจำ แล้วพอวันรุ่งขึ้นค่อยทบทวนอีกรอบ

สะสมมาหลายวันเข้า เด็กน้อยก็จำได้หลายตัว ตอนนี้ถึงขั้นท่อง ‘คัมภีร์สามอักษร’ ได้ตั้งหลายประโยคแล้ว

พอมองนางโคลงหัวไปมาพลางบ่นงึมงำท่อง “คนแรกเริ่ม เนื้อแท้ดี” บางทีก็ลืมคำ ท่องต่อไม่ได้จนต้องเกาหูเกาหัวกลอกตาไปมาด้วยความร้อนใจ ก็ดูเพลินและน่าเอ็นดูไม่น้อย

ย่างเข้าช่วงปลายเดือนสิบ อากาศก็หนาวเหน็บเอาการ ลมตะวันตกเฉียงเหนือบาดผิวราวกับมีดเล่มเล็กกรีดลงมาจนแสบแปลบ