เจรจาหรือ?

เจรจาหรือ?

“แม่หนูน้อย ข้าคือเจ้าของเหลาสกุลลู่ หลายวันก่อนเกิดเรื่องไม่น่าอภิรมย์ขึ้นบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะ”

แววตาที่ลู่เจิ้นซานมองซือเยี่ยนสิงเต็มไปด้วยความทึ่งและชื่นชมอย่างน่าประหลาด

ช่างเป็นเด็กหญิงที่อายุน้อยเหลือเกิน!

แววตาของนางไม่มีทั้งความเกรงกลัว ความอยากได้ใคร่ดี หรือแม้กระทั่งความอยากรู้อยากเห็นต่อคู่แข่งทางการค้าแม้แต่น้อย มันสงบนิ่ง มีเพียงความสงบนิ่งจนทำให้คนเดาไม่ออกเลยจริง ๆ ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

พอย้อนกลับมามองลูกชายตัวเอง ลู่เจิ้นซานก็แอบถอนหายใจอยู่ในอก

ซือเยี่ยนสิงยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

เมื่อวานที่เพิงของนางจู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามา อ้างตัวว่าเป็นผู้ดูแลของเหลาสกุลลู่ มาถามว่าช่วงนี้นางพอจะว่างหรือไม่ เถ้าแก่ใหญ่ใคร่ขอเชิญไปพบสักครา

ซือเยี่ยนสิงรอคอยวันนี้มาตั้งแต่ก่อนจะไปบ้านตระกูลเจิ้ง จึงตอบตกลงทันที

“จะช้าจะเร็วสู้มาถูกจังหวะไม่ได้ พรุ่งนี้ข้าก็ว่างพอดีเจ้าค่ะ”