กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไก่พะโล้เป็ดพะโล้
“ไหนว่าขายเนื้อพะโล้ไม่ใช่รึ”
ลู่เจิ้นซานมองจานหลายใบที่วางเรียงเป็นแถวตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม
ในจานพวกนั้นมันเป็ดกับไก่ชัดๆ!
พออากาศหนาว โรคไอเรื้อรังของลู่เจิ้นซานก็กำเริบ แถมหัวเข่าที่เคยล้มบาดเจ็บตอนคุมขบวนสินค้าส่งของเมื่อหลายปีก่อนก็ปวดแปลบขึ้นมาบ่อยๆ เขาเลยเก็บตัวพักผ่อนอยู่แต่ในเรือน ไม่ค่อยรู้เรื่องราวข้างนอกเท่าไร
จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้ดูแลอู๋กับพ่อครัวใหญ่เฉินจากหอสุราพากันมาหา บอกว่ามีเรื่องจะรายงาน ถึงได้รู้ว่าข้างนอกเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาเงียบๆ เสียแล้ว
“เดิมทีก็มีแค่เนื้อพะโล้อย่างเดียวขอรับ แต่พอกลับจากไปทำโต๊ะเลี้ยงที่บ้านสกุลเจิ้ง สงสัยจะได้เงินทุนมา แม่นางคนนั้นก็เครื่องติดขึ้นมาทันที ภายในไม่กี่วันก็มีของใหม่ๆ เพิ่มมาอีกเพียบเลย”
ผู้ดูแลอู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวขึ้นหน้า พลางชี้จานพวกนั้นแล้วอธิบาย
“นี่คือสิ่งที่เรียกว่าฟองเต้าหู้ขอรับ พ่อครัวใหญ่เฉินลองชิมดูแล้ว บอกว่าน่าจะทำมาจากเต้าหู้ แต่ทางเราลองทำอยู่หลายรอบก็ยังจับทางไม่ได้ ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเปลี่ยนถั่วเหลืองเม็ดกลมๆ ให้กลายเป็นแผ่นเป็นเส้นแบบนี้ได้อย่างไร...”
คนทำมาหากินในแวดวงเดียวกันย่อมมีความรู้สึกอยากเอาชนะอยู่บ้าง พ่อครัวใหญ่เฉินไม่ได้คิดจะขโมยวิชาอะไรหรอก แค่อยากรู้ล้วนๆ ว่าไอ้เจ้าฟองเต้าหู้นี่มันทำขึ้นมายังไง