ก้าวข้ามชนชั้น

ก้าวข้ามชนชั้น

พอซือเยี่ยนสิงถามข่าวคราวจากคนในร้านน้ำแกงลูกชิ้นเสร็จ ทางฝั่งเจียงหุยก็พาอวี๋เจิ้นกินข้าวเสร็จพอดี

อวี๋เจิ้นยังเล็ก กินน้ำแกงลูกชิ้นไปแค่ครึ่งชามกับซาลาเปาอีกครึ่งลูกก็อิ่มแปล้แล้ว ที่เหลือจึงเป็นเจียงหุยกับซือเยี่ยนสิงแบ่งกันกิน

แม่หนูน้อยกินจนพุงกางเป็นลูกมะนาว พอก้มหน้าลงไปก็แทบมองไม่เห็นปลายเท้าตัวเองแล้ว

เจียงหุยหลุดขำ ยื่นมือไปเคาะพุงกลม ๆ เบา ๆ “สุกแล้ว!”

ปกติชาวบ้านเวลาเลือกแตงก็มักจะดีดแบบนี้ เพื่อดูว่าสุกดีหรือยังจากเสียงและสัมผัส

อวี๋เจิ้นเอามือกุมพุงพลางหัวเราะชอบใจ

พอเห็นซือเยี่ยนสิงกลับมา เจียงหุยก็รีบจูงอวี๋เจิ้นลุกขึ้น “เจ้าจะไปสำนักศึกษาประจำอำเภอหรือ จะไปทำการค้าที่นั่นเหรอ”

เดิมทีนางนึกว่าอีกฝ่ายอยากจะเปิดร้านที่นี่เสียอีก ไฉนถึงคิดจะไปสำนักศึกษาประจำอำเภอก่อนเล่า

จะว่าไปแล้ว อาจารย์และนักเรียนที่สำนักศึกษาประจำอำเภอต่างก็พักค้างคืนที่นั่น ข้างในย่อมมีโรงครัว หรือว่านางกำลังเล็งเรื่องนี้ไว้กันนะ