เกี๊ยวไข่ผักกาดดอง

เกี๊ยวไข่ผักกาดดอง

คนเป็นแม่อายุราวสามสิบ รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหมดจดงดงาม จัดว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่งเลยทีเดียว

ในมือจูงเด็กน้อยคนหนึ่ง สวมชุดใหม่สีเทาสลับม่วง แก้มขาวเนียนตัดกับดวงตากลมโตและปากนิดจิ้มลิ้ม แววตาสดใสดั่งน้ำใสกระจ่าง ดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก

“คารวะฮูหยินเฒ่าเจ้าค่ะ”

เจียงหุยจูงอวี๋เจิ้นทำความเคารพทักทาย

ฮูหยินเฒ่าตระกูลเจิ้งที่นั่งอยู่ด้านบนจึงยิ้มพลางกวักมือเรียกให้พวกนางนั่งลง “บ้านข้าไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์อะไร ไม่ต้องมากพิธีหรอก ข้าคิดว่าพวกเจ้าเพิ่งมาถึงคงจะเบื่อ เลยรั้งตัวมาคุยแก้เหงา อย่าว่ากันเลยนะ”

เจียงหุยเห็นว่านางมีเมตตาอารีเหมือนที่เขาเล่าลือกันจริงดังคาด ก็ลอบถอนหายใจโล่งอกแล้วยิ้มตอบ

“ท่านเปี่ยมด้วยน้ำใจ มีหรือพวกข้าจะไม่รู้ ได้แต่ซาบซึ้งใจเจ้าค่ะ”

คนพอมีอายุก็มักจะเอ็นดูเด็กหน้าตาน่ารักเป็นธรรมดา ฮูหยินเฒ่าเห็นเจียงหุยแม้จะแต่งกายเรียบง่าย ไร้เครื่องประดับติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว ทว่ากิริยาท่าทางกลับสง่าผ่าเผย วาจาฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ ไม่เหมือนหญิงชาวบ้านทั่วไปแม้แต่น้อย ในใจจึงนึกเอ็นดูขึ้นมาหลายส่วน

พอมองอวี๋เจิ้น แม้จะยังเล็กนักแต่กลับไม่ตื่นคน กำลังกะพริบตาโต เอียงคอจ้องมองตนตาแป๋ว นางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้