จริงใจพอไหม

จริงใจพอไหม

เช้าตรู่วันที่แปดเดือนสิบ สามแม่ลูกตื่นกันตั้งแต่ฟ้ายังมืด อุ่นหมูพะโล้ตุ๋นฟองเต้าหู้ที่ทำไว้เมื่อคืน แล้วทอดไข่เจียวผักกาดดอง รสชาติเข้มข้นเค็มหอมกำลังดีจริง ๆ

โดยเฉพาะฟองเต้าหู้ที่ดูดน้ำพะโล้เคี่ยวเข้มข้นกับกลิ่นหอมของเนื้อสัตว์เข้าไปจนชุ่ม อร่อยยิ่งกว่าเนื้อเสียอีก

พอกินมื้อเช้ากันอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว ทั้งสามก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อนวมตัวใหม่ที่เจียงหุยชวนพี่น้องตระกูลกัวช่วยกันเร่งตัดเย็บในช่วงสองสามวันมานี้ ดูแปลกตาใหม่เอี่ยมขึ้นมาทันที

เจียงหุยสะพายห่อสัมภาระ ข้างในใส่เสื้อผ้าเก่าธรรมดาสำหรับใส่เปลี่ยนเวลาทำงาน

นอกจากนั้นยังมีถุงเงินใบเล็กผูกแนบติดตัวไว้ ข้างในมีเศษเงินอยู่ไม่กี่ก้อน เอาไว้ใช้เผื่อเกิดเรื่องฉุกเฉิน

อวี๋เจิ้นยังไม่ตื่นดี หัวสัปหงกหงึก ๆ ตอนกินข้าวยังกอดชามแล้วเผลอหงายหลังหลับไปตั้งหลายรอบ พออิ่มท้องเข้าตอนนี้ก็งัวเงียขึ้นมาอีก

ที่คอของเด็กหญิงแขวนกระบอกน้ำที่หุ้มด้วยปลอกผ้าฝ้าย ข้างในใส่น้ำขิงต้มพุทราจีนผสมน้ำตาลทรายแดง ทั้งหอมหวานและอุ่นจัด เหมาะจะจิบในเช้าวันหนาว ๆ ให้สบายท้อง

มือน้อย ๆ ของนางจับนิ้วมือเจียงหุยไว้แน่น เดินโซเซไปสามก้าวเซไปแปดก้าว ชนกำแพงเข้าเต็ม ๆ ปากก็ยังพึมพำอู้อี้ไม่หยุดว่า “ปี้จ๋า...เหนื้อ...”

ไม่รู้ว่าอยากหาพี่สาวหรืออยากกินเนื้อกันแน่