เส้นมันฝรั่ง

เส้นมันฝรั่ง

ได้รับเชิญไปทำโต๊ะเลี้ยงย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ค้าขายก็ยังต้องทำต่อไปตามปกติ

เช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างทางไปส่งของ เจียงหุยก็อดกังวลไม่ได้ “ถ้าพวกคนในที่ว่าการไม่ยอมจ่ายเงินจะทำยังไงล่ะ”

พวกมือปราบสั่งเนื้อพะโล้ตั้งหนึ่งชั่งเต็ม ๆ ตามหลักแล้วควรจะดีใจแท้ ๆ

แต่ก่อนหน้านี้เจียงหุยเคยได้ยินมาว่า มีพวกมือปราบชอบอาศัยตำแหน่งหน้าที่หากินฟรีไปทั่ว ทุกร้านล้วนติดเชื่อไว้ทั้งนั้น

บรรดาเจ้าหนี้ก็ไม่กล้าไปทวงหนี้ถึงที่ว่าการ ได้แต่กลืนความช้ำใจลงคอไป

“พูดตามตรงนะเจ้าคะ” ซือเยี่ยนสิงบอก “ข้าเองก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยเหมือนกัน เพราะคราวนี้เราไม่ได้เป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ”

ขึ้นชื่อว่าเจ้าหน้าที่บ้านเมือง มันก็เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร

ทำตัวดีก็เป็นข้าราชการ ทำตัวไม่ดีก็ไม่ต่างอะไรกับโจร

ตั้งแต่รู้จักกันมา ซือเยี่ยนสิงทำให้เจียงหุยรู้สึกเสมอว่าเป็นคนสุขุมรอบคอบ ชัยชนะอยู่ในกำมือตลอด พอมาได้ยินนางยอมรับออกมาตรง ๆ ว่าไม่มีความมั่นใจ เจียงหุยก็เลยอดลนลานไม่ได้