กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 341 คนซื่อมักมีโชค
หวังเอ้อร์หนิวครางอู้อี้ ร่างกายโอนเอนแทบล้มลง เขาหันหน้าไปมองกู้อวิ๋นเซียวอย่างยากลำบาก บนใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนแรงออกมา
พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ผู้บังคับการกู้... ปะ... ปกป้องผู้อาวุโสจ้าวให้ดี... ผม... ผมไม่เป็นไร...”
เฉินเฟิงไม่มีวิธีปกป้องหวังเอ้อร์หนิว เขาดึงตัวผู้อาวุโสจ้าวมาบังไว้ระหว่างตัวเองกับก้อนหิน ร่างกายสูงใหญ่กำบังผู้อาวุโสจ้าวไว้จนมิดชิด
จ้าวชิงเหอร้องไห้ น้ำตาไหลรินไม่หยุด!
ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน!
น้ำตาที่ไหลมาตลอดครึ่งเดือนนี้ ยังเยอะกว่าตอนที่เขายังเป็นเด็กทารกเอาแต่ร้องไห้งอแงเสียอีก