กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 316 ผีหลอกกันชัด ๆ
เสียงหัวเราะเย้ายวนของหญิงสาวดังมาจากในห้อง “โม่ฝาน ฉันรู้สายตาของนายดี ถ้านายบอกว่างดงามไร้ที่ติ ก็คงไม่เลวแน่”
โม่ฝานได้ทีขี่แพะไล่ “มิโกะ ได้ดูสินค้าแล้ว ถ้าคุณพอใจ วันหลัง... มาหาผมบ่อยขึ้นอีกสักสองครั้งได้ไหม ผมคิดถึงคุณ”
มิโกะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “พ่อตัวดี ข้างกายนายยังขาดผู้หญิงหรือไง วางใจเถอะ ว่างเมื่อไหร่ฉันจะมาหา ถึงข้างกายฉันจะไม่ขาดผู้ชาย แต่... มีแค่นายที่รู้ใจฉันที่สุด รู้ว่าต้องเอาใจฉันยังไง ลีลาของนายทำให้ฉันพอใจที่สุดแล้ว
ไม่เจอนายสักพัก ฉันก็คิดถึงจะแย่!
แค่ช่วงนี้เรื่องมันเยอะ ฉันยุ่งมาก! ที่รัก นายต้องเห็นใจฉันบ้างนะ”