กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 305 ข้อจำกัดระยะทางของแมลงพิษกู่
พวกเด็กสาวไม่หวาดกลัวอีกต่อไป ต่างลุกขึ้นยืน และยังมีบางคนเดินไปดูเสบียงอาหารที่อยู่ด้านข้างด้วยความสมัครใจ
ซูเหมียวเหมียวเอ่ยขึ้น “ช่วงนี้พุดดิ้งจะคอยเฝ้าพวกเธออยู่ที่นี่ ส่วนฉันจะแวะมาดูอาการพวกเธอทุกวันเพื่อความปลอดภัย”
“ตราบใดที่พวกเธอไม่วิ่งเพ่นพ่านไปไหนก็รับรองว่าไม่มีอันตรายแน่นอน”
เด็กสาวหลายคนก้าวออกมาข้างหน้า “ผู้มีพระคุณวางใจได้เลยค่ะ! พวกเราจะดูแลตัวเองให้ดี ฉันชื่อกุ้ยหลาน!” “ฉันชื่อชุนซิ่ง” “เฟิ่งอิง” “ซิ่วเหมย” “เอ้อร์ยา”……
เด็กสาวคนสุดท้ายพูดขึ้น “ฉันชื่อเยวี่ยเซียง พวกเราจะทำตามคำแนะนำของผู้มีพระคุณและรอคอยความช่วยเหลืออยู่ที่นี่อย่างเงียบ ๆ ค่ะ”