กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 270 จอมมารยาประชันจอมมารยา ชีวิตไม่ง่าย ต้องพึ่งฝีมือการแสดงล้วน ๆ
ผิงผิงจงใจบีบจมูกตัวเองด้วย “แม่ครับ พวกเรากลับกันเถอะ ที่นี่สกปรกเกินไปแล้ว! แถมยังเหม็นอีกต่างหาก”
อันอันชี้ไปที่หลินเสี่ยวหยางแล้วพูดว่า “แม่คะ คุณอาคนนี้ตัวเหม็นมากเลย! บ้านพวกเขาก็เหม็นไปหมด!”
ซูเหมียวเหมียวเอ่ยกล่อม “ลูกชาย ลูกสาว พวกเราทนเอาหน่อยนะ รอให้คุณตาทวดของลูกฝังศพเสร็จเมื่อไหร่พวกเราค่อยกลับ”
หลินจื้อเฉียงพูดอย่างโกรธจัด “ผู้หญิงคนนี้ เธอพูดพล่อย ๆ อะไรน่ะ พ่อฉันยังสบายดีมาก”
ซูเหมียวเหมียวมองกู้อวิ๋นเซียวด้วยสายตาใสซื่อ “อาเซียว พวกเขาไม่ได้บอกว่าตาแก่ใกล้จะตายแล้วหรอกเหรอ”
“บอกให้คุณกลับมาดูใจเป็นครั้งสุดท้าย ในเมื่อป่วยหนักขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ส่งโรงพยาบาล แต่ยังปล่อยไว้ที่บ้านอีกล่ะ!”
“ฉันก็นึกว่าพากลับมาเตรียมจัดงานศพแล้วซะอีก”