กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 207 ปากของเธอไม่แข็งเท่าหมัดของฉัน!!
พูดจบ ซ่งเถาก็หันไปมองป้าคนนั้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงคำเตือน “ยายแก่ ฉันขอเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย รีบลุกขึ้นมาหาที่ยืนให้มั่น อย่ามาแกล้งบ้าโวยวายชักดิ้นชักงออยู่ตรงนี้อีก!
ไม่อย่างนั้นฉันจะทำตามที่พูดจริง ๆ ลากแกตกลงไป ให้แกเดินไปที่เมืองเอง!
แล้วก็ วันหลังเวลาออกไปข้างนอกก็ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย อย่าคิดแต่จะแกล้งเจ็บเพื่อตบทรัพย์คนอื่น ไม่งั้นสักวันแกจะต้องไปเจอคนที่ร้ายกว่าฉัน ถึงตอนนั้นแกจะร้องไห้ก็ไม่ทันแล้ว!”
ป้าคนนั้นมองสายตาดุดันของซ่งเถา ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนในรถ ในที่สุดก็แกล้งทำต่อไปไม่ไหว ค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น