กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 206 ด่าจนสงสัยชีวิตตัวเอง
พูดจบ ซ่งเถาก็ตะโกนไปทางที่นั่งคนขับว่า “ลุงคนขับคะ รบกวนจอดรถหน่อยค่ะ ป้าคนนี้อยากให้ลุงช่วยตัดสินความ!
หาว่าฉันรังแกเขา แถมยังจะให้ฉันขอโทษแล้วก็สละที่นั่งให้อีก ลุงรีบมาตัดสินความหน่อยเถอะค่ะ จะได้เลิกอาละวาดโวยวายอยู่ตรงนี้สักที!”
คนขับรถจนปัญญา ทำได้เพียงชะลอความเร็วแล้วจอดรถ เขาลุกขึ้นยืนและมองดูสถานการณ์ภายในขบวนรถ
เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “ป้า แม่หนู ใจเย็น ๆ กันก่อนเถอะ ออกมาข้างนอกก็เห็นอกเห็นใจกันหน่อย
รถยังต้องเดินทางต่อ ขืนทะเลาะกันแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง ป้าลุกขึ้นมาก่อน หาที่ยืนให้มั่น ส่วนแม่หนูก็พูดให้น้อยลงหน่อย ถอยให้กันคนละก้าว ดีไหม”
พอเห็นคนขับรถเอ่ยปาก ป้าคนนั้นก็เริ่มแสร้งทำตัวน่าสงสารอีกครั้ง