กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 178 ม้วนหนังแกะที่มารดาผู้แบกรับความอัปยศทิ้งไว้
เจี่ยนชิงกระซิบ “เงินทองเยอะแยะเลย ปู่หยาง ของพวกนี้เป็นของปู่ทั้งหมดเลยเหรอ”
หยางโส่วอี้ลอยเข้าไปในห้องเก็บศพ สายตาตกลงบนโลงศพปิดทอง แววตาซับซ้อน มีทั้งความคะนึงหา ความเศร้าสร้อย และความโล่งใจแฝงอยู่
“ของพวกนี้ ดูเหมือนจะเป็นของในห้องใต้ดินที่บ้านฉัน มีทั้งที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ และที่ฉันเก็บเข้าไปเอง มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เขาเอ่ยปากช้า ๆ น้ำเสียงเจือความทอดถอนใจอยู่บ้าง!!
หยางโส่วอี้ลอยไปข้างโลงศพปิดทอง อยากจะลองลูบคลำดู แต่ก็สัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า เขาเป็นเพียงร่างวิญญาณ