บทที่ 179 บุญคุณความแค้นจบสิ้น ความยึดติดมลายสูญ

บทที่ 179 บุญคุณความแค้นจบสิ้น ความยึดติดมลายสูญ

แม้หยางเนี่ยนอันจะยังเด็ก แต่ก็รู้ความเกินวัย เขามองเห็นความเจ็บปวดและความอดกลั้นในแววตาของแม่ จึงฝังความแค้นไว้ลึกสุดใจ

เขาตั้งใจเรียนอย่างหนักทุกวัน แอบฝึกฝนการต่อสู้ และเฝ้ารอวันที่ตัวเองจะเติบโตขึ้นอย่างเงียบ ๆ

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า หยางเนี่ยนอันค่อย ๆ โตจนอายุสิบสองปี หว่างคิ้วเริ่มฉายแววความองอาจเหมือนหยางโส่วอี้ และนิสัยก็ยิ่งสุขุมมากขึ้น

คืนนั้น โจวหมิงหย่วนดื่มจนเมามายไม่ได้สติอีกครั้ง เขาอาละวาดในห้องโถงของโรงย้อมผ้า และจับตัวอาซิ่วมาข่มเหงอีกหน อาซิ่วจึงจงใจยั่วโมโหเขา

ภายใต้ความโกรธจัด เขาได้หลุดปากพูดความจริงในอดีตออกมา!