กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 177 ความจริงใจของทั้งครอบครัว สุดท้ายก็เอาไปให้หมากิน
“แต่ใครจะไปคิดว่า โจวหมิงหย่วน ลูกศิษย์ที่ฉันอุตส่าห์หวังดีรับไว้ จะกลายเป็นพวกเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้”
หยางโส่วอี้ค่อย ๆ ยืนขึ้น ทอดสายตามองไปทางตีนเขา ราวกับจะมองทะลุผ่านกาลเวลานับร้อยปี เพื่อมองเห็นโรงย้อมผ้าตระกูลหยางในอดีต
“ฉันเก็บโจวหมิงหย่วนมาจากริมถนน ปีนั้นเขาเพิ่งอายุสิบห้า ใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นคุกเข่าขอทานอยู่ข้างทาง บอกว่าบ้านเกิดเจอภัยพิบัติ พ่อแม่ก็ตายหมด ขอแค่ให้มีข้าวกินประทังชีวิตก็พอ
ฉันเห็นเขาหน้าตาหมดจด ดูเฉลียวฉลาดรู้ความ ก็เลยเกิดสงสาร พากลับมาที่โรงย้อมผ้าด้วย