กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 176 ความทรงจำของวิญญาณเร่ร่อน
อวิ๋นเทาน้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงความเคร่งเครียด กวาดสายตามองลวดลายบนป้ายหิน เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจวิชาไสยเวทอันชั่วร้ายนี้อย่างยิ่ง
ซูเหมียวเหมียวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่กลัวผีนิดหน่อย!
ของที่มองเห็นได้ เหล่าลิ่วจากวันสิ้นโลกอย่างเธอไม่เคยกลัวอยู่แล้ว แต่ไอ้สิ่งนี้มันมองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ ถึงอยากจะอัดก็มองไม่เห็นอยู่ดี!
สำหรับเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ ต่อให้เป็นคนที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องกลัวทั้งนั้น
เจี่ยนชิงหดตัวอยู่ข้างซูเหมียวเหมียว สองมือเล็กกำแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น เธอหวาดกลัวเพราะมองเห็นแต่มิอาจต่อกรได้