บทที่ 153 ถ้าไม่มีเขา พวกเราต้องอดตายกันหมดแน่

บทที่ 153 ถ้าไม่มีเขา พวกเราต้องอดตายกันหมดแน่

ซูเหมียวเหมียวกำลังจะอาละวาด ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับมีเด็กอายุหกเจ็ดขวบสองคนเกาะเสื้อเธอทั้งซ้ายขวาเบียดแทรกเข้ามา

สถานีนี้แม้จะเล็ก แต่คนขึ้นมาไม่น้อยเลย

ผู้หญิงพูดกับผู้ชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ต้าเฉียง ให้นีจื่อนั่งบนตักคุณได้ไหม ฉันยืนอุ้มลูกมันไม่ปลอดภัย”

ฟังจากน้ำเสียงที่พูด ทั้งสองคนรู้จักกัน! ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าต้าเฉียง ก็คือผู้ชายที่เพิ่งนั่งลงไปเมื่อครู่นี้

ผู้ชายพูดอย่างรำคาญว่า “แค่ตัวขาดทุนคนหนึ่ง ยังจะให้ฉันอุ้มอีกเหรอ แม่ฉันพูดถูกจริงๆ จะเอาเด็กผู้หญิงมาทำไมเยอะแยะ สู้ขายทิ้งไปสักสองคนยังจะดีกว่า”