กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 152 อย่ามาโดนตัวกู
ทั้งสองคนเดินไปคุยไป “ในเมื่อนายได้ยินเสียงในใจของแม่เลี้ยง แล้วทำไมถึงยังโดนเอามาขายได้ล่ะ”
อันจื่อเฮ่าตอบอย่างเป็นผู้ใหญ่เกินวัย “ประมาทไปหน่อย โดนเธอวางยาในอาหาร ป้องกันยากจริง ๆ! แล้วพี่เตรียมจะช่วยผมแก้แค้นยังไง”
ซูเหมียวเหมียวหันไปมองอันจื่อเฮ่า “นายใช้ชีวิตอยู่กับเธอ ไม่ได้ยินจุดอ่อนอะไรของเธอบ้างเลยเหรอ”
อันจื่อเฮ่าพยักหน้า “มี... ลูกชายที่เธอคลอดออกมาไม่ใช่ลูกของพ่อผม พ่อผมเป็นแค่ชายที่รับลูกคนอื่นมาเป็นลูกตัวเอง
ตอนแรกผมก็อยากบอกพ่อนะ แต่เขาคงไม่เชื่อผม แถมยังจะตีผมด้วย
เพราะงั้น ในเมื่อเขายินดีเป็นพ่อจำเป็นให้คนอื่น ก็ปล่อยเขาเป็นไปเถอะ!