กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 154 ฆ่าต่อหน้าไม่ได้ ก็แอบฆ่าแบบลับๆ นี่แหละ
ในวินาทีที่ประคองหมอไว้ ซูเหมียวเหมียวก็ดึงข้อมือของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ผลักแล้วดันกลับจนมันเข้าที่
ท่ามกลางความชุลมุน ชายคนนั้นรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือครู่หนึ่ง แล้วก็หายเจ็บ!
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าซูเหมียวเหมียวจัดข้อมือของเขาให้กลับเป็นปกติแล้ว
หมอยังคงตกใจขวัญผวา เขาหันกลับไปมองเด็กที่อยู่บนพื้น “สหาย ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงล้มทับเด็กไปแล้ว เด็กลำพังซี่โครงก็หักอยู่แล้ว ถ้าผมล้มทับลงไปอีก เธอต้องตายแน่!”
คำพูดของเขาทำให้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันถอนหายใจ!
พ่อแท้ๆ คนนี้ไม่สนใจความเป็นความตายของเด็กเลยสักนิด!