กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 150 อันจื่อเฮ่าผู้ได้ยินเสียงในใจ
อวิ๋นเทาแค่นเสียงเย็นชาก่อนเดินเข้าประตู “จะให้ฉันช่วยคำนวณวันตายให้ไหมว่าเมื่อไหร่”
ซูเหวินจิ่งรีบโบกมือปฏิเสธ “ช่างเถอะ ๆ เรื่องนี้ช่างมันเถอะ ดูนายสิ ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย แค่ล้อเล่นเอง! น้องอวิ๋น รีบนอนเถอะ ฝันดีนะ”
ฉางซิ่วเจวียนหัวเราะลั่น “ซูเหวินจิ่ง ทำไมคุณถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้! ดูท่าทางประจบประแจงของนายสิ! ไสหัวกลับไปนอนเลยไป”
ซูเหวินจิ่งถอนหายใจ หันไปมองทางที่ซูเหมียวเหมียวกับคนอื่น ๆ เดินจากไป “ลูกสาวเอ๊ย ชาตินี้พ่อก็คงไม่ได้เรื่องได้ราวแค่นี้แหละ ทำได้แค่พึ่งบารมีลูกสาวแล้ว”
ซูเหมียวเหมียวและกู้อวิ๋นเซียวเดินมาที่รถ กู้อวิ๋นเซียวมองรถสามล้อ ไม่รู้ว่าจะจัดการกับของสิ่งนี้ยังไงดี