กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 145 ฉันไม่อนุญาตให้นายรับมีดแทนใครทั้งนั้น รวมถึงฉันด้วย
ซูเหมียวเหมียวถือปืนพกเดินไปกลางฝูงชน กวาดสายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองกลุ่มคนเร่ร่อน น้ำเสียงของเธอเย็นชาและทรงพลัง “เมืองชิงซานไม่ใช่ที่ให้พวกแกมาอาละวาด ตลาดมืดก็ยิ่งเป็นถิ่นของพวกเรา ตอนนี้ ไสหัวออกจากตลาดมืด และไสหัวไปจากเมืองชิงซานเดี๋ยวนี้!
ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกสักครั้ง แต่ถ้ากล้าเหยียบเข้ามาในเมืองชิงซานแม้อีกเพียงครึ่งก้าว ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”
น้ำเสียงของเธอไม่ดังนัก แต่กลับแฝงด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจตั้งข้อกังขาได้ ทำให้พวกคนเร่ร่อนถึงกับตัวสั่นเทา
หัวหน้ากลุ่มที่ถูกดาบของมู่หรงฉู่จ่อคอหอยอยู่ไหนเลยจะกล้ากำเริบเสิบสาน รีบตะโกนสั่งลูกน้องทันที “ถอย! รีบถอย! ไสหัวไปให้หมด!”