กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 146 ผู้ชายคนนี้ ช่างอยู่ด้วยง่ายเสียจริง
มู่หรงฉู่เก็บดาบเข้าฝัก เขาหันไปมองซูเหมียวเหมียวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกผู้อพยพพวกนี้ถึงจะถูกไล่ตะเพิดไปแล้ว แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่กลับมาอีก เผลอ ๆ อาจจะพาคนมาแก้แค้นมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
เรื่องการป้องกันหลังจากนี้ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด”
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้าเห็นด้วย “นายพูดถูก!”
แต่ในใจเธอมีแผนการของตัวเองอยู่แล้ว ที่ปล่อยพวกมันไปก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะในโลกนี้ การฆ่าคนถือว่าผิดกฎหมาย
ดังนั้น... เธอจะไม่ฆ่าคนอย่างเปิดเผยหรอก!
การลอบฆ่าอย่างลับ ๆ ต่างหากล่ะที่เธอถนัดที่สุด
ฉินโหย่ววั่งให้ซูเหมียวเหมียวกลับไปก่อน เรื่องของตลาดมืดปล่อยให้พวกผู้ชายอย่างพวกเขาจัดการเองก็พอ