กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 119 ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมอบความหวังดีให้กับเขา
สิ่งที่ทำให้ซูเหมียวเหมียวประหลาดใจคือ เธอเห็นชัดเจนว่าตอนที่เด็กชายล้มลง มือของเขาถูกหินบนพื้นบาดเป็นแผลเล็ก ๆ แต่แผลนั้นก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
ซูเหมียวเหมียวมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด “เสี่ยวไป๋ นายเห็นไหม แผลของเขาฟื้นฟูเร็วมาก
นี่คือพลังพิเศษอะไรกัน”
เสี่ยวไป๋ตอบ “คือผู้มีพลังฟื้นฟูรวดเร็ว! ช่วงนี้เจ้านายทำไมถึงเจอแต่คนแปลกประหลาดทุกวันเลยนะ ไม่ใช่ว่าผู้ใช้ศาสตร์ลี้ลับอวิ๋นเทาคนนั้นจะพูดถูกหรอกนะ”
ซูเหมียวเหมียวไม่เข้าใจ “เขาพูดอะไรล่ะ”