บทที่ 116 เธอคือนางฟ้า

บทที่ 116 เธอคือนางฟ้า

ซูเหมียวเหมียวถาม “คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขามีวรยุทธ์กันหมด”

เจียงเหวินไป่ตอบ “ผู้มีพระคุณ เห็นผมผอมแห้งแบบนี้ แต่ผมก็พอมีวิชาป้องกันตัวอยู่บ้างนะครับ ตั้งแต่เด็กเพื่อความอยู่รอด ผมเคยแย่งหมากิน ตอนหิวจัด ๆ ก็เคยขึ้นเขาไปล่าสัตว์คนเดียวมาแล้ว!”

“เพื่อนบ้านถึงจะสงสารผม แต่พวกเขาก็ขาดแคลนอาหารกันทั้งนั้น เลยไม่มีใครดูแลผมได้หรอก”

“นานวันเข้า ผมก็เลยพอมีวิชาติดตัวบ้าง”

“ลุงแท้ ๆ ของผมเพื่อจะตัดหางปล่อยวัด ถึงกับขอตัดความสัมพันธ์ตั้งแต่ปู่กับย่ายังอยู่ พอตัดขาดกันได้ครึ่งปี ปู่กับย่าก็จากไป ผมเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าเต็มตัว”

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมฝันว่าต้าฮวาในหมู่บ้านตกน้ำตาย ผมเลยถือไม้ไผ่ไปดักรอแถวบึงน้ำล่วงหน้า”