กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 106 บ้านนี้เป็นของทุกคน
หลิ่วอวี้ถือเป็ดย่างที่อุ่นเสร็จแล้วเดินมาตะโกนว่า “เป็ดย่างมาแล้วค่ะ พ่อ ไปล้างมือมากินข้าวเถอะ”
หลิ่วต้าชวนพยักหน้า “ช่วงนี้ลำบากเธอแล้ว! วันหลังถ้าพ่อมีเวลาว่าง พ่อจะทำกับข้าวทำงานบ้านเอง บ้านนี้เป็นของทุกคน พ่อจะไม่ปล่อยให้เธอทำอยู่คนเดียวหรอก”
เสี่ยวเป่ายกมือขึ้นบอก “ผมก็ทำงานได้เหมือนกันครับ เสื้อผ้าผมซักเองได้ ถ้วยชามที่ผมกินผมก็ล้างเองได้ครับ”
หลิ่วอวี้หัวเราะ “แหม เสี่ยวเป่าของเรารู้ความแล้วสินะ ขอบใจจ้ะเสี่ยวเป่า!”
เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองหลิ่วอวี้ “คุณอาเปลี่ยนไปแล้ว สวยขึ้นด้วยครับ!”
หลิ่วอวี้ลูบหน้าตัวเองแล้วพูด “จริงเหรอ เสี่ยวเป่า น่องเป็ดนี่อาให้ วันหลังพูดอะไรน่าฟังแบบนี้ให้บ่อย ๆ หน่อยนะ!”