กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 102 สันดานเสียแต่กำเนิด
ซูเหมียวเหมียวเดาะลิ้นถอนหายใจ “หลิ่วต้าชวนคนนี้น่าสงสารจริง ๆ โชคร้ายเรื่องครอบครัว แถมตอนแก่ยังเสียชื่อเสียงอีก”
กลับถึงบ้าน เมื่อป้าฉินรู้เรื่องก็ถอนหายใจเช่นกัน “หลิ่วต้าชวนน่ะเป็นคนดีมากเลยนะ แค่เจอคนไม่ดีเท่านั้นเอง!
ภรรยาที่เขาแต่งงานด้วยทีหลัง ภายนอกดูอ่อนโยนถ่อมตน แต่ความจริงเป็นคนที่เสแสร้งเก่งมาก ดูสิว่าเธอเลี้ยงหลิ่วอวี้กับหลิ่วเหวินฮุยมาเป็นคนแบบไหน
แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธออาจจะสืบทอดสันดานเสียของเธอมาก็ได้ แม้ปกติเธอจะเข้มงวดกับเด็กคนนั้น แต่เด็กคนนั้นก็ยังโตมามีนิสัยแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้อยู่ดี”