กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 101 ลดขั้นและปลดออกจากตำแหน่ง
หลิ่วต้าชวนพูดต่อ “เป็นความผิดของฉันเอง หลังจากแม่แท้ ๆ ของพวกแกเสียชีวิต ฉันก็ยุ่งแต่กับงาน จนละเลยการอบรมสั่งสอนแกกับหลิ่วอวี้
ปล่อยให้พวกแกเติบโตมาแบบบิดเบี้ยวแบบนี้”
คำพูดนี้เขาพูดกับหลิ่วเหวินฮุย
โจวอวิ๋นคิดในใจ: วันนี้ช่างเป็นวันแห่งความสุขจริง ๆ! คนที่มาที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้ที่เข้าใจในศิลปะแห่งการใช้ภาษาทั้งนั้น
หลิ่วต้าชวนกล่าว “รบกวนครูโจว ช่วยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังอีกรอบด้วยครับ” ช่วงเวลาเจิดจรัสของโจวอวิ๋นมาถึงแล้ว เธอรีบทวนคำพูดที่เพิ่งพูดกับจ้าวเลี่ยงไปเมื่อครู่ให้ฟังอีกรอบทันที
เมื่อฟังจบ หลิ่วต้าชวนก็สั่นไปทั้งตัว ซูเหมียวเหมียวหยิบยาช่วยชีวิตฉุกเฉินออกมาจากมิติ แล้วยื่นให้หลิ่วต้าชวน
หลิ่วต้าชวนกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบใจมาก สหายซู”