กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 103 เรื่องฉาวมีมาให้เผือกไม่หยุด
เจิ้งเสียพูดขึ้นว่า “ฉันเคยจริงใจกับพวกเธอ แต่พวกเธอไม่ต้องการ กลับเลือกรับแต่ความเสแสร้ง ใคร ๆ ก็บอกว่าแม่ของพวกเธอเป็นคนดี หลิ่วต้าชวนก็เป็นคนดี แต่พวกเธอสองคนกลับมีนิสัยเสียมาตั้งแต่เกิด ไม่รู้ว่าไปเหมือนใคร”
ในหัวของหลิ่วต้าชวนมีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา: เหมือนน้าชายแท้ ๆ ของพวกเขาไง ปลิงดูดเลือดที่ยอมขายพี่สาวตัวเองเพื่อเอาเงินไปแต่งเมีย แล้วก็ทิ้งขว้างไม่ยอมเลี้ยงดูคนเฒ่าคนแก่นั่นแหละ
หรือจะเป็นเหมือนคำโบราณที่ว่า หลานชายมักจะเหมือนน้าชายจริง ๆ
ตั้งแต่เด็ก หลิ่วเหวินฮุยก็มีนิสัยไม่ค่อยร่าเริงสดใสเท่าไหร่นัก